شعر سوتک از دکتر علی شریعتی
ولی بسیار مشتاقم،
که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی،
دم گرم خوشش را بر گلویم سخت بفشارد،
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد.
بدینسان بشکند در من،
سکوت مرگبارم را…
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم آبان ۱۳۹۰ ساعت 12:45 توسط عاطفه کشتگر
|
خدایا من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریایی خود نداری من چون تویی